Eventuele gedachtenspinsels kun je hieronder kwijt………….

Het behangetje is van Blackmore’s Night "Midwinter"…

Orde en rust in de tent…….

Ik heb het al eerder gezegd: ik heb 5 uiterst onrustige jaren achter me liggen. Op zoek naar een ander, op zoek naar mezelf, op zoek naar een andere omgeving, op zoek naar een ander leven.

In die jaren heb ik nieuwe mensen ontmoet en ben ik mensen kwijtgeraakt, om wat voor reden dan ook. Een aantal zijn "blijven hangen", een aantal andere zijn nog wel aanwezig, maar wat meer op afstand, wat ik soms betreur.

Ik ben na 5 jaar bloggen gestopt en dat blijft ook zo…..maar zeg nooit nooit. Ik wil alleen even kwijt dat er een heleboel is veranderd in mijn leven: ik slaap in een bed, elke nacht (en zelfs regelmatig vóór 2400 uur…), en val niet meer op de bank in slaap bij een ronkende televisie, ik eet fatsoenlijk en gevarieerd, elke dag warm enzo, in plaats van hapsnap tussendoortjes verspreid over 24 uur. Kort gezegd, de orde en regelmaat in mijn leven die er héél lang niet was, is weer terug.

Dat dank ik aan iemand die nu een maand of vier geleden bij mij is ingetrokken en die mijn leven díe inhoud heeft gegeven waar ik al die jaren naar op zoek was en in welke tijd ik te vaak heb gedacht het gevonden te hebben. In die vier maanden hebben we hier in en om het huis meer gedaan dan ik alleen in de afgelopen 2 jaar, ook al omdat ik een stuk inspiratie miste.

Anders gezegd: het gaat gewoon hardstikke goed en we zijn gelukkig samen. En dan verzet je bergen, dat blijkt wel….

Ik wens elke lezer, oud of nieuw, toevallig of regelmatig terugkerend, het allerbeste voor 2010 en volgende jaren, en dank jullie voor jullie belangstelling en kommentaren, al die tijd….het heeft me altijd goed gedaan, geloof me…..

…. ofwel eindpunt. Dit is bericht nummer 1371 en het is het laatste: 5 jaar lang heb ik mijn zin en mijn onzin over jullie uitgestort, het wordt tijd voor wat nieuwe dingen in mijn leven. Ik zal het mogelijk druk gaan krijgen op het APX (zoek het maar op…), schrijven doe ik bij Opinio, voor mn duits, en de opbouw van een kennissenkring hier (en dat lukt wonderwel…) en eigenlijk vind ik het ook gewoon welletjes.

Je schijnt er boeken van te kunnen laten maken, lijkt me leuk, 5 jaarboeken met toch een stukje persoonlijke geschiedenis….altijd leuk voor degeen die dat ooit erft. Als ik die boeken heb, denk ik dat ik de zaak hier definitief dichtgooi, hup, de vuilnisbak in. Ik zei het boven al, het waren de vijf meest stormachtige jaren van mijn leven, maar ik heb het gevoel dat de storm nu wat is gaan liggen, het is tijd voor iets nieuws, iets anders, geen platgetreden paden meer…..

Door al de jaren heen zijn er toch een paar heel vaste bezoekers geweest: mijn kleine (nu niet meer natuurlijk) vriendinnetje, die me een fles wijn en een brief van haar moeder kwam brengen toen ik wegging (groet haar..), en die ELKE dag langskomt om te kijken wat die ouwe gek nou weer heeft opgeschreven. Familie Jip, komt ook nog regelmatig langs, dank voor de belangstelling….. 126: je weet me zonder dit ook wel te vinden, dacht ik…. het wordt weer eens tijd voor een Schlemmerpfanne, vind je niet? En zo zijn er nog wel meer op te noemen, TGV, de Kevertjes, en nog een paar, maar dit waren de meest regelmatige bezoekers…. Het ga jullie goed!

De laatste foto’s: Ik ben bezig een steencirkel te leggen onder de vuurschaal. Dat betekent dan wel dat je een centimer of 10 ingetrapte grindgrond moet verwijderen en dat is een pokkewerk, je komt er met een spa gewoon niet in….maar…het vordert!

En voor de rest…….

….. dag vogels (Lansje, mijn nieuwe bewoner),

….. dag bloemen,

…..ik ben vertrokken (let ook even op de rails…)

~~~~~~~~~~~~~~

Liebe Freunde,

Das hier war mein letzter Beitrag: nach fünf Jahre ist alles schon gesagt was es zu sagen gab, alles fotografiert was es zu fotografieren gab und für’s übrige reicht es, ein für allemal. Es waren (für mich) sehr wichtige Jahre wo viel is passiert, viel geweint, aber wo auch viel gelacht worden ist. Jetzt ist es etwas ruhiger, das APX ruft, Opinio ruft, und ich möchte auch endlich mal was lesen……..wir sehen uns beim nächsten Stammtisch, bestimmt!!!

Positie kiezen is soms moeilijk, een positie houden is vaak onmogelijk. Op de (opgehaalde) foto staat het voertuig in een bijna ideale positie: op het eerste gezicht nauwelijks te zien. Maar als je verder wil moet je over een hobbelige zandweg zonder dekking: met de bosrand op de achtergrond een bijna altijd dodelijke combinatie.

Dus hier kun je maar één ding doen om te overleven: terugtrekken…….

Voor gewebkijk:

nog wat lichter gemaakt en uitvergroot…..

De dorpskern van Wetten ligt hier zo’n 3 kilometer vandaan, ik kom er relatief weinig. Af en toe eens naar de bank, op het dorpsplein en héél af en toe op zondagmorgen naar de bakker. Maar vandaag MOEST ik naar Wetten: ik moest stemmen!! En de Duitser stemt nu eenmaal op zondag, geen smoezen van "ik moest werken", gewoon gaan stemmen.

Dat op zich was al een belevenis: in het stembureau het vertrouwde beeld van een aantel mensen achter een tafel. Ik werd een beetje scheef aangekeken en nog vóórdat ik mijn stembiljet kon inleveren wist men het al: "Bahnhofstraße"… ik kreeg een stembiljet overreikt met ook hier de gebruikelijke partijen, alsmede dezelfde onzinpartijen als in Nederland, 30 in totaal. Een ouderwets stemhokje, met een potlood aan een touwtje. Een schok: een BLAUW potlood. Op de partij gestemd die het meest bij mij paste en het opgevouwen biljet (voorschrift!!) in een triplexen kist gedaan die hier "Wahlurne" heet…een gekke naam, eigenlijk, voor een houten kissie met een deksel met een gleuf.

Het was leeg in Wetten, men zat in de kerk of sliep uit van het kermisgeweld van de avond tevoren. Het kleine steegje naar het dorpsplein was vol van stoffelijke resten van een woest uitgaansleven (althans voor Wettenaren): een paar lege flessen in een poel halfopgedroogd braaksel, wat omgegooide plantenbakken, die bewoners op de vensterbanken hadden staan (hier gaan de ramen naar binnen open, dus moet je je planten buiten zetten..), kortom, het gebruikelijke werk, niets schokkends, eigenlijk.

Het dorpsplein is niet groot, ongeveer de oppervlakte van een supermarktparkeerplaatsje. Drie kramen, één keer in de week, en dat noem je dan "markt"….de wereld draait hier de andere kant op, lijkt het wel.

Maar nu is het kermis en nemen de botsautootjes de helft van het plein in beslag. Een draaimolen en een schiettent, een Hollander die vis verkoopt en je hebt het gehad. Voor het schooltje in de Hoofdstraat een versierd podium, waar de gastband uit Winnenden (ja, dát Winnenden) gaat spelen. Ze waren vroeg aangekomen en net uit de bus gerold…heerlijk om hier weer eens onvervalst schwäbisch te horen.

Het is driemaal nix en toch is het hele dorp in rep en roer, en dat is eigenlijk nog het leukste van dit alles. Geen megaschommels, geen reuzerad, gewoon een ouderwetse dorpskermis en daar zijn ze trots op.

Vanavond een mega-vuurwerk, zo werd mij verzekerd….ik ben benieuwd…ik ben er wel achter gekomen dat men hier met een ander afmetingenstelsel werkt, dus wat hier "mega" is……..

……. is natuurlijk voor grotestadsbegrippen bescheiden, maar daar gaat het hier niet om. Ongeveer 600 mensen in diverse stadia van alcoholgebruik stonden keurig achter een touwtje en werden "in bedwang gehouden" door 3 brandweermannen…

die, net als het aanwezige publiek, naar het fraais stonden te kijken…

En het gaat maar verder: vandaag is het de dag van de verenigingen. Straks (het is nu bijna 0500 uur) worden president en adjudant opgehaald, om 8 uur naar de mis en daarna presentatie van alle verenigingen met bijbehorende aktiviteiten. Ik zie al reikhalzend uit naar de pannelappenpunnikclub…….;-)

Het is 7 uur en de adjudant wordt gewekt:

en begroet zijn gasten volgens traditie….

met "Kirmesschnaps"…let wel, het is 7 uur ‘s morgens…..

om vervolgens afscheid te nemen…….

……. is een klein, landelijk, ruim 850 jaar oud dorpje met nog geen 3000 inwoners. Je bent er door voor je hoera kunt roepen, maar ze hebben wel 10 verenigingen, van de vrijwillige brandweer en de schietclub tot de zangvereniging en de pannelappenpunnikvereniging aan toe.

Eéns per jaar is er kermis en die wordt bij toerbeurt georganiseerd door één van de verenigingen, en ééns in de 25 jaar doen alle verenigingen botje bij botje en organiseren gezamelijk de kermis. Daar heb je een boven de partijen staande "president" voor nodig en die wordt gekozen uit de kring van mensen, die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor de gemeenschap. Deze president kiest een hulpje, een "Adjudant". En nu wil het lot, dat mijn overbuurman aan de andere kant van het spoor adjudant is geworden.

Zes weken geleden werd de "Nachbarschaft" bij elkaar geroepen om te vertellen wat de plannen waren: wij zouden zorgen voor erebogen en de opstelling ervan, de verenigingen zouden ze bekleden met groen en rood/gele rozetten. Een week later gingen we inmeten, want er moest natuurlijk een ontwerp komen en dat, vond men, was wel iets voor mij.

"inmeten"

De "Geselligenvereine" zorgden voor hout en kippengaas, ik voor een compressor en een tacker, aannemer Bernd voor een kapzaag en schroeven en het feest kon beginnen. Dat gaat als volgt: Buurman Matthias komt om een uur of zes met een krat gekoelde pils (kwestie van grooote koelkast) naar buiten en gooit de deuren van een 7×7 meter grote garage/schuur open. Langzaam komen de medewerkers binnendruppelen en als iedereen er is en aan zijn tweede pils toe is worden de tekeningen bekeken. Het is duidelijk: werkbanken worden opgesteld, gereedschap klaargezet en dan is het wachten op de levering van panlatten die we van de Geselligenverein zouden krijgen. Geen probleem, we nemen er nog één…..

"werkoverleg"

Auto met aanhanger draait het erf op en er worden 6 bundels panlatten en twee rollen kippengaas uitgeladen en naar binnen gebracht..en dan begint het echte werk. Intussen is het een uur of negen, en na een half uurtje wordt besloten tot een "nabespreking" want de krat moet leeg. Gastvrouw komt met een schaal sangria aanzetten, die door de aanwezige dames met gejuich wordt ontvangen, terwijl de heren onverstoorbaar met hun aanstekers geroutineerd de kroonkurken laten vliegen.

"passen"

"afbouwen"

"groenvoorziening"

"groenen"

"en nog meer.."

"versieren"

"óók de heg"

Dit proces heeft zich de afgelopen weken regelmatig herhaald, en op Pinksterdrie werden de bogen opgesteld. Een dag later kwam de hovenier van de overkant met een vers gekapte grote conifeer en leden van een aantal verenigingen begonnen de zaak te begroenen…alles bij elkaar liepen er zo’n 40 man door elkaar, vrachtwagen met bloemen, de brandweer kwam ook nog even langs, maar het resultaat mag er dan ook zijn….. ééns in de vijfentwintig jaar.

"en àf is het.."

"en dat vonden zij ook…"

Toch blij, dat ik dat nu heb mogen meemaken en ook, dat ik in de "Nachbarschaft", waarvan de verst verwijderde leden een kilometer uit elkaar wonen, meer openheid en vriendelijkheid heb mogen meemaken als in al mijn OBlandse rijtjeshuisjaren…….

TGV, ooit "vriendin" en nu vriendin, kwam zaterdagavond en is meegeweest naar een bijeenkomst waar we ontzettend veel hebben gelachen…Duitsers geen gevoel voor humor? Vergeet het maar, en zeker als er in het gezelschap een paar mensen à la HRK (dit is voor RSG-intimi) zitten. Met pijn in de kaken zijn we eerder weggegaan, want er zou nu eens een vuurtje worden gestookt: voorgaande keren waren eigenlijk altijd gestrand op het weer….nou, dit keer niet (mijn verzameling brandhout slinkt onrustbarend)……het was aangenaam toeven en vooral warm……

De volgende dag, na een ontbijtje in de volle zon, zijn we begonnen aan de achtertuin: onkruid overal, een roos op half zeven, en nog veel meer dingen. Dat alles hebben we in een noodtempo aangepakt en het resultaat mag gezien worden: de roos staat weer recht, de clematis kan zijn gang gaan, net als de koolmezen, als ze er tijd, zin en gelegenheid in hebben. Tuinmeubilair opnieuw geschikt, vijvergoot gangbaar gemaakt en….. elke plantengroei die ongeoorloofd aanwezig was, werd genadeloos geruimd en verdween in de cementkuip. Zo zijn er een stuk of 10 (!) cementkuipen leeggekiept over de heg (want zo doe je dat hier…daar groeien dan ook de hoogste brandnetels ter wereld…;-)).

Net toen we klaar waren en tevreden in de rondte keken kwamen een paar Opinio’s langs, die nou wel eens wilden weten hoe het er hier uitzag. "Dat herken ik…van de foto’s!! En dat, en dat….." Men bleek het huis te kennen van de weblogfoto’s, de tekst was voor hun onleesbaar, maar de plaatsjes hadden ze goed bekeken.

Na het bezoek weer een vuurtje opgestookt en met wat hardhout en houtskool kregen we al gauw een gloeiende massa…grilletje geconstrueerd en daar lagen de zelfgemaakte sateh’s als hoofdbestanddeel van een lekker lang avonmaal, waarna de dienstregeling weer gevolgd moest worden en de TGV vertrok…..

Dat heb je met die dingen: als ze eenmaal rijden, gaat alles bloedsnel en als ze stilstaan, zijn ze gewoon mooi om naar te kijken………;-)

En foto’s natuurlijk……

En zo is het weer aangenaam toeven in de achtertuin….los van die treintjes, dan…;-)

Gisteren ontmoette ik een vriend op een feestje, wat je in Holland een “house-warming-party” zou noemen. Gastheer was verhuisd, en dit was zijn manier om degenen die hem daarbij hadden geholpen, dank te zeggen.  Mijn inbreng was het belangeloos ter beschikking stellen van mijn auto geweest (voor degenen die dat niet weten: een Peugeot Expert, bestelbak, dus…), waar een keer of vijf gebruik van is gemaakt.

Nou zal een enkele lezer misschien vreemd opkijken: hij heeft vrienden? Antwoord: ja, die heb ik. In de anderhalf jaar dat ik hier woon, redelijk geïsoleerd van de buitenwereld, zijn er meer vrienden, zowel mannelijk als vrouwelijk, in mijn leven gekomen dan in de ruim dertig voorliggende jaren. Ik gebruik met opzet even de term “vrouwelijk”, omdat “vriendin”al gauw een relationele bijsmaak krijgt. Niet dat er geen “vriendinnen” waren, in die tijd…… genoeg, en de meesten zijn nog steeds vriendinnen. Zo kan dat dus ook, en dat was ook iets nieuws voor mij……

Maar goed: die vriend, dus. Sinds een tijdje had hij een nieuwe vriendin, met een wat ongemakkelijke voornaam. En dus noemde hij haar “Knopje”. Zijn bloedpercentage in de alkohol was zodanig laag, dat hij me dat wel eens haarfijn zou uitleggen, en dat deed hij dan ook.

“Kijk, als je er over na gaat denken, wordt je hele leven beheerst door knoppen: een deurknop, om je huis binnen te komen, een lichtknopje om wat te kunnen zien, een knopje om de koffiebak aan te kunnen zetten. En dan hebben we nog knoppen nodig om de muziek aan te zetten en we hebben knoppen nodig om te kunnen telefoneren. Zelfs om je PC aan te zetten heb je een knop nodig en om een tekst op papier te krijgen heb je zelfs een knoppenbak met 115 knoppen……. Wat is een mensenleven zonder knoppen?

En daarom noem ik haar Knopje……. Omdat mijn leven zonder Knopje geen ècht leven is…..”

Hij zette zijn glas neer en ging even op de daarvoor bestemde plek kijken of hij nog een jongetje was…. Minstens vijf keer had hij daar een knop voor nodig…..

Hij had gelijk…….

Voor alle "Knopje’s": een goede Pinksteren….

"Zijn deze uit jouw tuin..?" vroeg ze, licht ongelovig. Ze kent mijn tuin, als je tenminste het half door levend en afgestorven onkruid overwoekerde coniferium een tuin zou willen noemen. Maar soms zie je dingen niet omdat het buiten je blikveld ligt (want daar kom je nooit – jaja, de tuin is groter dan je denkt…), of het was er nog niet, de laatste keer dat je er was.

Het bewijs:

"verdovend"

"elke morgen mooi….."

…en deze staat er ook weer…

Lancelot’s schoeisel…..

Je ziet, het staat er ècht…..